..
.***wersja polska poniżej***
I won an art contest at age 6 and got to wear a suit, smile for the cameras and attend a party in front of my little painting of a birdhouse with an entrance and an exit (for savvy birds who could read and follow directions)
Piano lessons age 8. No thank you, I did not like to be told to play “quietly” by the teacher. In fact- the noisy rock and roll that was playing on the car radio was way more stimulating to my ears than “row row row your boat” and the baby classical pieces they were teaching me.
More lessons, me at home practicing Piano, looking out the window at my friends playing in the streets and the I would start to cry and kick the Piano and hating with special vengeance the metronome which to my ears was always speeding up and slowing down!
First rock band age 13 called Kobyn with genius guitarist Steve Kirk who could already rock all the Hendrix licks he was 13 years old as well, oh was I impressed!! yes yes!
(6 months later) I was kicked out of first band by my new best friend– reason: I was always speeding up and slowing down! Ouch!
Got a job in a my father’s science laboratory helping research students doing experiments that would hopefully “help humanity”! I was interested in discoveries and science machines (like my studio in Berlin today….) but did not feel very well at this job because of working with animals. I thought that music was a bit more in my style of living. I was also really excited about drawing and painting, and tried to think of original and sometimes disturbing things I could put onto paper. I also was really inspired by very bright colours, especially “signal orange” and I had my room painted in this, as well as a bicycle in this colour. I built model rockets and airplanes, and they were also this colour. Mimi Sturman showed me the paintings of Hieronymous Bosch and Pieter Brueghel, and i almost felt like they were connecting me to some past lives. I really connected with this art, and began looking to see what else i could find in the history of painting to inspire me. Dali and Escher and “1970′s Black Light Posters” were also big influences on me, as well as the movies of Fellini, Kubrik, Charlie Chaplin and the Marx Brothers.
Band after band after band. kicked out of many, stayed in some Ð improving my music skills a little bit at a time. I auditioned for, and got picked to be in the best, number one band in my town (Seattle) right after High School, called The Sorceror’s Apprentice (thank you Larry, Griff, Tom, Tom Morrison, Robert). I was intending to go to university to study filmmaking, but decided to chase after the ROCK MUSIC dream. I got two of the coolest synthesizers in the world (Arp Odyssey and Solina String Ensemble) and had a custom made silver satin and black satin stage costume made by Lori Kane at 1984 Clothing Ð oh man… I felt like I was “really on the way” somewhere in the Rock-and Roll World! I couldn’t really play very well yet, and was kicked out after one year even though the band really appreciated my amazing sense of humor and dedication to getting high.
mmm, Moved up to the Skagit Valley, and lived with some real Mystics out in that magical countryside. Spiritual studies with Tarot Cards (the Aleister Crowley Thoth Deck) and mushrooom tea in the countryside. I think I was an Egyptian or an Atlantean in some past lives. Fun stuff. I actually learned to play pretty well that year, the mushroom tea helped, and so did my friend and composer Brian Phraner who sat very patiently with me for a year and taught me to play his songs on the keyboards. Soon I started writying my own songs. Then I became completely obsessed with writing the strangest more interesting songs I could think of. I never worked at a job, never got paid, hardly ever went outside Ð just making up crazy weird sounds on my synthesizers, inventing my own lyrics and words, and as well, i was drawing and painting whenever I could. “Specializing in being creative” you might say! “Driving my friends, family and bandmates insane” other people would say. (With my constant playing of Zappa records, Bowie records and Sparks, as well as hearing my outer-space cat noises and freaky electronic opera sounds) By then I was wearing lots of cheap shiny jewelry, clothes from Goodwill Thrift Stores, painting my fingernails, painted my room black, painted my boots red and one time wore a red long dress while playing a show.
Met a young hustler named Chuckie, who invited me to be the musical director of his new band Clone. Chuckie later was called Upchuck, and had a sugar-daddy, a big house with a swimming pool (very rare in Seattle) and also could sing really wonderfully. We had a limousine and driver take us to our first show, at the famous early punk club called The Bird.
1980- Lived on Capitol Hill in Seattle with Pony and Dahnny. Started my own band Mental Mannequin and later Colour Twigs. Played alot of shows at the Showbox, Danceland USA, Wrex, Tugs, and Gorilla Room and other swanky dives.
1984- Alan and Lisa rescued me from Seattle and took me with them to live on a Greek Island (Corfu). We set up a very cool recording studio there and I wrote 60 songs that summer (several of which I still play and work on today)! I started getting into drum machines alot, and very distorted guitars. Also I was heavily addicted to echo-machines of every kind, and used them on almost every note of the music! I loved swimming in Corfu, it was like a dream come true.
Visited New York and San Francisco (1984) and fell in love with the artistic and wild style of living I saw in the East Village, NYC. I thought it was the coolest place on Earth. Many of my Seattle friends had moved there, and they showed me around very well.
After writing a few thousand songs, I moved into a church with Debe and Walter and tried to start a recording studio and Artist network called Ars Divina. (It became a center for many many young people, wasters, drifters, punkers, poets, friends, musicians, drinkers, druggers, anarchists, people without jobs, people who loved to party a bit much) The Seattle Police came raided our first party after some kids with big dirty boots jumped off the neighbor’s roof onto their car, and wild boys were out in the neighborhood streets peeing and laughing loudly under the bright lights along the road.This church burnt down after a quite crazy year and all my musical instruments were turned into to ashes, along with most of my own recordings, and a few books of my writings. (Yes, I do consider poetry a man’s sport!)
After the fire, I moved to NYC to become a star with my crazy West Coast sound, but fell on hard times and had to go home! Things did NOT work out as I had planned! No no…..
Having messed up, bigtime in New York, I decided to move to Hollywood to become a REAL star. I envisioned bikini clad models and aspiring actresses in the back of my convertible heading to the beach or to my mansion. (yah, right!!) Met Dave Allen from Gang Of Four and worked with him on some songs and starting a record label called World Domination.
1991- Joined Sky Cries Mary in Seattle and got signed to World Domination. Toured USA (many times) and Japan. Made a bunch of cool albums, wrote more songs and bought tons of guitars, keyboards and recording gear to continue my love-affair with crazy sounds and warped ‘other-worldly’ songs.
Tom O’Horgan, the wonderful theatre director – introduced me to one of my all-time music heroes Wendy Carlos in New York. Her soundtrack for the movie A Clockwork Orange completely inspired me with ideas for how far electronic sounds and compositions could go.
She had these huge electronic instruments singing Beethoven’s 9th Symphony in German!! among other previously unheard of accomplishments. Her record Switched On Bach was one of the first times in the world that many many people had ever heard the sounds of the Moog Synthesizer. Meeting her and talking with her was one of the high points in my life.
Met Anna Mercedes and started Absinthee, our music was dedicated to dark feelings, broken hearts and very powerful singing. Made about 20 songs then we both moved to NYC.
Started being a “producer” for other bands when all my money was gone– paying Manhattan rents on apartments, studios and taxi cabs. Pamela Laws was the first person kind enough to take a chance on me, and let me touch her music with my sonic imagination and strange knob turning, slider moving fixations. (Thanks for that dear Pamela!!!) Soon, within weeks I was working full time with up to four bands a day in a studio called Chateau Relaxo on Ludlow Street, however I got evicted for making TOO MUCH NOISE!!.
Met Moses Schneider, a very creative and inventive producer from Berlin who gave me some truly fine recording equipment to start my next studio in NYC called Transporterraum with Jimmy Goodman, and Anne, Manny and Joe from Bear Creek studios lovingly helped me design and build it. Continued with Absinthee and began hustling bands in to support my recording habits. I recorded very interesting bands all the time, including Satellites from Mallorca (one of my all-time favorites), and even Ian Brown one time. Most of the bands I worked with were unsigned (and its still that way today). I met The Strokes when they played at Luna Lounge. Albert and Nick came by to look at my studio and they decided to try recording a demo of 3 songs with me. “The Modern Age” it was called, and that one was soon heard by many human ears. It was released exactly the way we made it by Rough Trade in England.
9-11-2001, and there were some explosions nearby my studio. I got evicted (again!) for excessive noise, and then went on tour with The Psychedelic Furs, one of my favorite bands, as keyboardist, guitarist and backing vocals. Cool as hell!! Very exciting for me.
Because The Strokes (and Jimi Hendrix) were really launched in London, I moved there in 2002. I thought that I’d get alot of work and have alot of fun too, because The Strokes were very kind and had put a photo of me in the artwork for Is This It. I certainly did party alot and met lovely people. Met the Libertines my first day there and fell in love with their music. They took me to many cool places, and I mixed their live-sound on their first UK tour when they opened for The Strokes and later, The Vines. I wanted to produce them, and seriously almost did. Produced 20 bands my first year in London. Went home for Christmas and met Regina Spektor. She performed her song Poor Little Rich Boy for me, and I was so blown away and happy about her music, that completely unexpectedly we started to record that song 5 minutes later! and it wound up being part of a killer album called Soviet Kitsch.
I truly love that record- its a document of a very special time in my life, and I think in Regina’s as well.
Round about this time I got a digital camera and video camera to capture the images from these new placesand situations.
Room On Fire with The Strokes, went to Tokyo with them to play with Radiohead and The Doors at Summer Sonic Festival. Back in London, I started my own band Ð first called Crystal Radio, then Black Light. I had so much fun playing with those guys (Matt, Tim, Jay Pete and Toni). Played at the “Basement Club” (run by me and Toby L of www.rockfeedback.com fame) also played Barfly and thanks to The Strokes, we wound up onstage at V-festival and T-in the Park! Cool huh. We played a psychedelic rock/punk hybrid music.
Started www.Shoplifterrecords.co.uk – this got some funding from SONY- SINE in London. I tried to develop and release cool bands and do the right thing. Fucked it up somehow, and lost the label.
Met Skin and recorded/produced Fake Chemical State with her, and then went to Mexico and produced an number one record with Fobia there, went to Cork, Ireland to visit the legendary Roy Harper for a week, where we interviewed each other and talked for days!
Moved to Berlin in 2005. Met Super 700, Husky Stash, Mama’s Weed, Spitting Off Tall Buildings, Gods of Blitz, Generation Fuck, Sometree and Lychee Lassi and became involved musically and as a producer with all of them. Around the same time I started working together with Sarah Maguire on her songs, and we travelled frequently between Berlin, London, Seattle and New York. Our very first collaboration was her cover of David Bowie’s Queen Bitch, and since then she has written, recorded and performed many many very unique and special songs. She accompanies herself on autoharp, classical guitar, mandolin, ukelele and percussion.
Nowadays I am still in Berlin, but visit the lovely cities near here to produce bands in
Madrid, Copenhagen, Paris, Iceland Holland and Switzerland. Trying to develop a new label/music platform called Gordotronic to promote and sell what I have been producing, as well as my own songs. I just finished records by The Dollhouse, Myriad Creatures, Noblesse and Zeno and the Stoics, and am in the middle of mixing 10 songs by The Michelles.
Gordon Raphael
*****************************************************************************************
Wygrałem konkurs plastyczny w wieku sześciu lat i musiałem włożyć garnitur, uśmiechać się do kamer i pójść na przyjęcie na tle mojego małego obrazka z klatką dla ptaków, która miała wejście i wyjście (dla łebskich ptaków, co to potrafią czytać i rozumieją rozkazy).
Od ósmego roku życia lekcje gry na fortepianie. Nie, dziękuję, nie podobało mi się, że kazano mi grać ‘spokojnie’. Tak naprawdę, rock and roll w samochodowym radiu był dla mnie zdecydowanie bardziej stymulujący od ‘Row Row Row Your Boat’ i innych dziecinnych kawałków, których mnie uczono.
Coraz więcej lekcji, ja w domu ćwiczący na fortepianie, wyglądający przez okno na bawiących się przyjaciół- i zaczynałem płakać i kopać fortepian i coraz bardziej nienawidziłem metronomu, który zawsze albo zwalniał, albo zanadto się spieszył.
Pierwsza rockowa kapela, Kobyn, w wieku 13 lat z genialnym gitarzystą Stevem Kirkiem, który (sam mając 13 lat) potrafił już zagrać wszystkie riffy Hendrixa. Oj, jak mi to imponowało!! Tak, tak!
(6 miesięcy później) mój najlepszy kumpel wykopał mnie z zespołu- powód: zawsze albo zwalniałem, albo zanadto przyspieszałem! Oj!
Dostałem pracę w laboratorium mojego taty, gdzie pomagałem studentom na praktykach w przeprowadzaniu eksperymentów, które miały ‘pomóc ludzkości’! Interesowały mnie odkrycia i naukowa aparatura (jak moje dzisiejsze studio w Berlinie…), ale nie odpowiadała mi ta praca ze względu na pracę ze zwierzętami. Muzyka była bardziej w moim stylu. Ekscytowało mnie też rysowanie i malowanie i starałem się wymyślać oryginalne i czasem niepokojące rzeczy, które mógłbym przenieść na papier. Inspirowały mnie bardzo jasne kolory, szczególnie ‘żarówiasty pomarańcz’, tak miałem pomalowany pokój, a później nawet rower. Budowałem modele rakiet i samolotów, wszystko pomarańczowe. Mimi Sturman pokazała mi obrazy Hieronimusa Boscha i Petera Breughela i poczułem się, jakbym odkrył moje poprzednie wcielenia. Byłem naprawdę związany z ich sztuką i zacząłem grzebać w historii malarstwa, żeby znaleźć jeszcze więcej inspiracji. Dali, Escher i ’1970′s Black Light Posters’ też wywarły na mnie ogromny wpływ. Potem filmy Felliniego, Kubricka, Chaplina i braci Marx.
Kapela po kapeli, z wielu mnie wyrzucili, w innych zostawałem na dłużej doszkalając mój muzyczny warsztat. Byłem na przesłuchaniu, i dostałem się do finału, do najlepszego zespołu w moim mieście (Seattle) zaraz po liceum, nazywała się The Sorceror’s Apprentice (dzięki Larry, Griff, Tom, Tom Morrison i Robert). Chciałem iść do szkoły filmowej, ale zdecydowałem się gonić moje rock and rollowe marzenia. Dostałem dwa najlepsze syntezatory na świecie (Arp Odyssey i Solina String Ensemble) i robiony na zamówienie srebrno-czarny satynowy strój sceniczny od Lori Kane z 1984 Clothing. Rany… Czułem, że naprawdę jestem na dobrej drodze, gdzieś tam w rock and rollowym świecie! Nie umiałem jeszcze za dobrze grać, znowu wykopali mnie po roku po mimo tego, że cały zespół naprawdę lubił moje poczucie humoru i zapał.
Mmm, przeprowadziłem się do Skagit Valley i zamieszkałem z prawdziwymi mistykami w tej magicznej okolicy. Spirytystyczne studiowanie kart Tarota (Aleister Crowley Thoth Deck) i herbatki na grzybach w plenerze. Chyba byłem Egipcjaninem albo kimś z Atlantydy w poprzednich wcieleniach. Zabawnie było. Wtedy też nauczyłem się całkiem nieźle grać, herbatka z grzybów pomogła. Mój przyjaciel i kompozytor Brian Phraner cierpliwie siedział ze mną przez rok i uczył mnie grać swoje kawałki na klawiszach. Wkrótce zacząłem pisać własne piosenki. Dostałem kompletnej obsesji na punkcie pisania najdziwniejszych utworów, jakie przychodziły mi do głowy. Nie miałem żadej pracy, żadnych dochodów, rzadko w ogóle wychodziłem na zewnątrz, tylko siedziałem i wymyślałem pokręcone dźwięki na syntezatorach, wymyślałem własne teksty i słowa i ciągle malowałem. ‘Specjalizacja w byciu kreatywnym’, ktoś mógłby powiedzieć! Inni powiedzieliby, że po prostu doprowadzałem rodzinę, przyjaciół i ludzi z zespołu do szału. (Ciągle puszaczałem kawałki Zappy, Bowiego i Sparks albo słuchałem własnych kosmiczno-kocich wrzasków i pokręconych elektronicznych oper). Nosiłem mnóstwo taniej, świecącej biżuterii, ciuchy z Goodwill Thrift Stores, malowałem paznokcie, cały pokój pomalowałem na czarno, buty na czerwono, a raz nawet wystąpiłem na scenie w długiej, czerwonej kiecce.
Poznałem młodą męską prostytutkę, miał na imię Chuckie i poprosił mnie, żeby został dyrektorem muzycznym jego nowej kapeli, Clone. Później mówiliśmy na niego Upchuck, bo znalazł bogatego kochanka, miał willę z basenem (bardzo rzadka rzecz w Seattle), a przy okazji naprawdę dobrze śpiewał. Mieliśmy limuzynę i kierowcę, który zabrał nas na pierwszy koncert w znanym punkowym klubie The Bird.
1980- mieszkałem na Capitol Hill w Seattle z Pony i Dahnnym. Założyłem własny zespół Mental Mannequin, potem Colour Twigs. Grałem mnóstwo koncertów w Showbox, Danceland USA, Wrex, Tugs, Gorilla Room i innych modnych knajpach.
1984- Alan i Lisa wyciągnęli mnie ze Seattle i zamieszkaliśmy w Grecji, na Korfu. Zorganizowaliśmy naprawdę niezłe studio i tamtego lata napisałem ponad 60 kawałków (niektóre z nich gram do dzisiaj)! Zainteresowałem się automatami perkusyjnymi i przesterowanymi gitarami. Uzależniłem się od różnych sprzętów wytwarzających echo i wykorzystywałem je w praktycznie każdej piosence. I uwielbiałem pływać, to było jak spełnienie marzeń.
Pojechałem do Nowego Jorku i San Francisco (1984) i zakochałem się w dzikim, artystycznym stylu życia z East Village. Myślałem, że to najfajniejsze miejsce na ziemi. Przeprowadziło się tam wielu moich kumpli ze Seattle, więc miałem dobrych przewodników.
Po napisaniu paru tysięcy piosenek, zamieszkałem w kościele z Debe i Walterem i próbowaliśmy założyć studio i komunę artystyczną pod nazwą Ars Divina. (Stało się to miejscem spotkań wielu, wielu młodych ludzi, przegranych, włóczęgów, punków, poetów, przyjaciół, muzyków, pijaków, ćpunów, anarchistów, bezrobotnych i w ogóle ludzi którzy za bardzo lubili imprezować.) Policja ze Seattle interweniowała już na naszej pierwszej imprezie, kiedy jakieś dzieciaki w wielkich, brudnych butach zaczęły skakać z dachu sąsiadów na ich samochody, a jacyś kolesie biegali po okolicznych uliczkach, sikając i pokładając się ze śmiechu pod latarniami. Kościół spalił się po kompletnie szalonym roku i wszystkie moje intrumenty obróciły się w proch i pył, razem z większością moich nagrań i kilkoma książkami, które napisałem. (Tak, uważam, że poezja to sport dla prawdziwych mężczyzn!)
Po pożarze wyjechałem do Nowego Jorku, gdzie miałem zostać gwiazdą z moim pokręconym brzmieniem z Zachodniego Wybrzeża, ale nic z tego nie wyszło i musiałem wracać do domu. Życie nie układało się po mojej myśli! Nie, nie…
Po całym tym zamieszaniu z Nowym Jorkiem, postanowiłem pojechać do Hollywood i zostać prawdziwą gwiazdą. Wyobrażałem sobie modelki w bikini i początkujące aktorki na tylnym siedzeniu mojego cabrioleta, w drodze na plażę albo do mojej posiadłości. (o, tak!!) Poznałem Dave’a Allena z Gang Of Four i nagraliśmy razem kilka kawałków, a nawet założyliśmy wytwórnię World Domination.
1991- Dołączyłem do Sky Cries Mary w Seattle i podpisaliśmy kontrakt z World Domination. Wiele tournee po Stanach i Japonii. Nagraliśmy parę niezłych albumów, napisałem dużo piosenek i kupiłem mnóstwo gitar, keybordów i sprzętu do nagrywania, w celu kontynuowania mojego romansu z pokręconymi dźwiękami i szalonymi piosenkami nie z tego świata.
Tom O’Horgan, fantastyczny reżyser teatralny- przedstawił mnie jednemu z moich odwiecznych muzycznych bohaterów, Wendy Carlos w Nowym Jorku. Jej ścieżka dźwiękowa do ‘Mechanicznej pomarańczy’ pokazała mi, jak daleko mogą zajść elektroniczne dźwięki i kompozycje.
Miała te olbrzymie, elektroniczne instrumenty, które wyśpiewywały Dziewiątą Symfonię Beethovena po niemiecku!! A także inne wcześniej nie widziane cuda. Jej nagranie Switched On Bach było jedną z pierwszych okazji do usłyszenia dźwięku Moog Synthesizer. Poznanie jej i nasze rozmowy były jednym z najważniejszych wydarzeń w moim życiu.
Poznałem Annę Mercedes i założyliśmy Absinthee, nasza muzyka była poświęcona mrocznym uczuciom, złamanym sercom i niezwykle silnemu wokalowi. Nagraliśmy około 20 kawałków, a potem obydwoje przeprowadziliśmy się do Nowego Jorku.
Zacząłem produkować inne kapele, kiedy skończyły mi się pieniądze- trzeba było zapłacić rachunki za mieszkania na Manhattanie, studia, taksówki. Pamela Laws była pierwszą osobą wystarczająco sympatyczną, żeby dać mi szansę i pozwoliła mi przepuścić swoją muzykę przez moją dźwiękową wyobraźnię, dziwne kręcenie gałkami i suwakowe fiksacje. (Dzięki, Pamela!!!) Wkrótce pracowałem na pełnych obrotach, czasem nawet z czterema kapelami dziennie, w studiu o nazwie Chateau Relaxo na Ludlow Street, ale eksmitowali mnie za nadmierny hałas!!.
Poznałem Mosesa Schneidera, bardzo kreatywnego i nowatorskiego producenta z Berlina, który dał mi trochę naprawdę niezłego sprzętu do nagrywania, żebym mógł założyć kolejne studio w Nowym Jorku, Transporterraum z Jimmym Goodmanem i Anne. Manny i Joe z Bear Creek Studios pomogli mi je zaprojektować i zbudować. Kontynuowaliśmy Absinthee i zacząłem wciągać inne zespoły, żeby pomogły mi z nagrywaniem. Ciągle pracowałem z naprawdę dobrymi zespołami, między innymi z Satellites z Majorki (jedna z moich ulubionych kapel), a nawet z Ianem Brownem. Większość zespołów, z którymi pracowałem nie miała kontraktów (i tak zostało do dzisiaj). Poznałem The Strokes kiedy grali w Luna Lounge. Albert i Nick przyszli obejrzeć studio i postanowili spróbować nagrać ze mną trzy piosenki demo. Nazwaliśmy jedną z nich ‘The Modern Age’ i już niedługo wielu miało ją usłyszeć. Ukazała się dokładnie tak, jak ją nagraliśmy, przez Rough Trade z Anglii.
11 września 2001 usłyszałem jakieś wybuchy w okolicy studia. Znowu mnie eksmitowali ze względu na nadmierny hałas, więc pojechałem w trasę z The Psychedelic Furs, jednym z moich ulubionych zespołów, jako klawiszowiec, gitarzysta i gość od chórków. Zajebiste!! bardzo mnie to ekscytowało.
Ponieważ The Strokes (tak jak Jimi Hendrix) zostali wydani w Londynie, przeprowadziłem się tam w 2002. Myślałem, że będę miał mnóstwo pracy i zabawy, bo The Strokes byli na tyle uprzejmi, żeby umieścić moje zdjęcie w materiałach dołączanych do ‘Is This It’. No i naprawdę nieźle imprezowałem i poznałem fantastycznych ludzi. The Libertines poznałem pierwszego dnia w Londynie i zakochałem się w ich muzyce. Zabrali mnie w kilka świetnych miejsc i byłem miksowałem ich na żywo podczas ich pierwszej trasy po Wielkiej Brytanii, kiedy supportowali The Strokes, a później The Vines. Chciałem być ich producentem i prawie mi się udało. Wyprodukowałem 20 kapel pierwszego roku w Londynie. Pojechałem do domu na Święta i poznałem Reginę Spektor. Zaśpiewała mi ‘Poor Little Rich Boy’ i tak mnie zwaliło z nóg, że bez żadnego przygotowania zaczęliśmy nagrywać ten kawałek 5 minut później! Ostatecznie wylądowało to na jej genialnym albumie ‘Soviet Kitsch’.
Uwielbiałem ten kawałek- to jest udokumentowanie bardzo ważnego okresu w moim życiu, myślę że również w życiu Reginy.
W tym samym okresie kupiłem aparat cyfrowy i kamerę, żeby utrwalać te nowe miejsca i sytuacje.
Room On Fire z The Strokes, pojechaliśmy do Tokio grać z Radiohead i The Doors na Summer Sonic Festival. Powrót do Londynu, założyłem własny zespół, najpierw nazywał się Crystal Radio, potem Black Light. Miałem mnóstwo zabawy grając z tymi chłopakami (Matt, Tim, Jay Pete i Toni). Graliśmy w Basement Club (prowadziłem go razem z Tobym L z www.rockfeedback.com) i Barfly i, dzięki The Strokes, wylądowaliśmy na scenie na V-festival and T-in the Park! Zajebiste, co? Graliśmy psychodeliczną hybrydę rocka i punka.
Założyłem www.shoplifterrecords.co.uk- dostałem dofinansowanie z Sony – Sine w Londynie. Próbowałem pomagać i wydawać fajne kapele i robić to, co do mnie należy. Jakoś to spierdoliłem i straciłem wytwórnię.
Poznałem Skin i nagrałem/wyprodukowałem dla niej Fake Chemical State, potem pojechałem do Meksyku i wprodukowałem tam album numer jeden z Fobia, pojechałem do Cork w Irlandii odwiedzić legendarnego Roya Hapera na tydzień, gdzie nawzajem przeprowadzaliśmy ze sobą wywiady i całymi dniami gadaliśmy!
Przeprowadziłem się do Berlina w 2005. Poznałem Super 700, Husky Stash, Mama’s Weed, Spitting Off Tall Buildings, Gods of Blitz, Generation Fuck, Sometree i Lychee Lassi i zaangażowałem się zarówno jako muzyk, jak i producent we wszystkie te projekty. W tym samym okresie zacząłem pracować z Sarah Maguire nad jej piosenkami, często podróżowaliśmy między Berlinem, Londynem, Seattle i Nowym Jorkiem. Naszym pierwszym wspólnym przedsięwzięciem był jej cover ‘Queen Bitch’ Davida Bowie i od tego czasu napisała, nagrała i wykonała mnóstwo bardzo wyjątkowych piosenek. Akompaniuje sobie na autoharpie, gitarze klasycznej, mandolinie, ukulele i perkusji.
Nadal mieszkam w Berlinie, ale podróżuję po okolicy, żeby produkować kapele w Madrycie, Kopenhadze, Paryżu, na Islandii, w Holandii i Szwajcarii. Próbuję przygotować nową wytwórnię/platformę muzyczną pod nazwą Gordotronic, żeby promować i sprzedawać to, co produkuję, a także własne piosenki. Właśnie skończyłem nagrywać z The Dollhouse, Myriad Creatures, Noblesse and Zeno i The Stoics i jestem w trakcie miksowania 10 kawałków dla The Michelles.
Gordon Raphael
